Poród
/nr. opowiadania 4/
Na wstępie mojego opowiadania muszę zaznaczyć, że moj poród nie odbył
się nigdzie w polskiej klinice, ale w szpitalu holenderskim. Podczas
ciąży bylam pod stała opieką polożnej, która tu w Holandii ma duży zakres
obowiązków i własną praktykę, a do lekarza ginekologa dostaje sie skierowanie
tylko w przypadku jakiegoś zagrożenia. Tak więc chodziłam regularnie
na badania kontrolne, za każdym razem z moim mężem, ktory od samego
początku byl bardzo zaangażowany w całą sprawę. Moja ciąża przebiegala
bez żadnych powikłań tak więc mogłam pracować, aż do końca (tzn do 4
tygodni przed wyznaczonym terminem porodu). Na urlopie macierzyńskim
odpoczęłam sobie za wszystkie czasy, ale że jestem przyzwyczajona do
działania zaczęłam po raz nie wiem który generalne porządki. I tak zlacialo
mi te parę tygodni, aż tu w niedzielę wieczorem, leżąc na kanapie poczułam
jakby lekkie skurcze. Ale je zlekceważyłam. Po pewnym czasie znowu.
Spojrzałam na zegarek. Po pewnym czasie znowu. I tak co poł godziny
czułam lekkie skurcze. Bardzo mnie to cieszyło. W nocy prawie nie spałam
z przejęcia, a skurcze miałam już co 10 minut. W poniedziałek rano o
godzinie 8.00 zadzwoniłam do położnej. Za 15 minut była już u nas w
domu. Dobrze sie znałyśmy, tak wiec nie musiałam jej opowiadać całej
historii mojej ciąży. Ona mnie zbadała, posłuchala bicia serduszka dziecka,
no i oczywiście sprawdzila jakie mam rozwarcie. Było dopiero 3 cm. Na
koniec poradziła mi żebym odpoczywała i nabierała sił do porodu. Mój
mąż poszedł do pracy, bo zdaniem połoznej w ciągu dnia jeszcze nic nie
nastąpi. I miała racje. Skurcze się nasilały. Były już co 5 mniut. Moja
położna odwiedziła mnie jeszcze 2 razy tego dnia. Ale niestety rozwarcie
nie chciało sie posuwać. Zapadła druga noc. Ja zonwu nie spałam i ciągle
mierzyłam skurcze. Które stawały sie coraz bardziej bolesne. Bardzo
cieszyłam się, że brałam udział w Szkole Rodzenia i wiedziałam jak mam
oddychać. To mi bardzo pomogło. We wtorek rano wiedziałam, że nasz maluszek
na pewno sie urodzi tego dnia. Albo silami natury, albo i nie. Położna
trochę się o mnie martwiła, bo już dwie noce nie spałam i bardzo malo
jadłam (ze strachu przed cesarką). Okolo godziny 9.00 przyszła i sprawdziła
kondycję dziecka i moją. Powiedziała, że przyjdzie jeszcze raz przed
południem, a potem pojedziemy do szpitala. Rozwarcie się powiekszyło.
Na szczęście!! W południe skurcze były już nie do zniesienia, ale ja
nie dawałam za wygraną. O godzinie 15.00 pojechaliśmy do szpitala. Już
wszystko na nas czekało. Ja miałam się tylko zajmować skurczami i oddechem.
Wszyscy byli bardzo mili i uprzejmi. Mój mąż był cały czas przy mnie.
Ale całkowitego rozwarcia jeszcze nie miałam. Poradzono mi żebym poszła
do wanny, a przedtem położna przebiła mi pęcherz. Leżąc w wannie dostalam
nagle takich silnych skurczów jakich jeszcze nie miałam. Mój mąż zadzwonił
po pielęgniarkę. Przybiegła natychmiast. Okazało się, że są to już skurcze
parte. Już nie miałam prawie sił, żeby wejść na łóżko, ale mi się udało.
Miałam już też całkowite rozwarcie. Nareszcie mogłam przeć. Co to była
za ulga. Po dwóch lub trzech skurczach urodził się nasz synek. O godzinie
17.00, tak więc po 2 godzinach od przybycia do szpitala. O całym zmęczeniu
zapomniałam, bo wszystko było tak jak w książce. Położna pochwaliła
nas za wspaniałą współprace. Zaraz po porodzie położono mi synka na
brzuchu i mógł już ssać sobie pierś. Atmosfera na oddziale była wprost
odświetna, wszystkie pielęgniarki były bardzo miłe i uczynne. Wcale
nie żałowałam, że tak późno pojechaliśmy do szpitala, bo mogłam sobie
we własnym mieszkaniu na luzie czekać na poród. Jak patrzę wstecz na
to przeżycie to mogę powiedzieć, że miałam bardzo piękny poród.
M.K.
